De poging van Metallica om zichzelf te presenteren als de laatste "apolitische veilige haven" van de rock is niet zomaar een neutrale artistieke keuze; het is een monument van hypocrisie, lafheid en een complete breuk met hun eigen geschiedenis.
1. Het misbruik van hun eigen erfenis
Dat James Hetfield het podium opstapt om op te scheppen dat "wij geen politieke agenda hebben", is een gigantische belediging voor de discografie die hen tot miljonairs heeft gemaakt.
Wat is "Disposable Heroes" anders dan een rauw protestlied tegen militarisme en de uitbuiting van jongeren als kanonnenvoer voor de staat?
Wat is "Master of Puppets" anders dan een allegorie op controle, manipulatie en macht?
Decennialang woede tegen het etablissement verkopen om stadions te vullen, om vervolgens — eenmaal binnen met al die miljoenen — ineens te beweren dat "we er alleen zijn voor het plezier", is het absolute dieptepunt. Het is heel makkelijk om de revolutie te verkopen als het een product in het schap is, maar het af te doen als "onzin" zodra er in het echte leven positie moet worden ingenomen.
2. De lafheid van "Corporate Rock"
Het vermijden van politiek is geen houding van superioriteit; het is een berekende commerciële tactiek. Het Metallica van vandaag is geen thrashmetalband meer, maar een multinational.
Geen positie innemen betekent heel simpel dat ze bang zijn om klanten te verliezen.
Bang om hun conservatieve achterban in de VS tegen de haren in te strijken, bang om sponsors kwijt te raken, en bang dat de verkoop van hun VIP-tickets van 3.000 dollar eronder zal lijden.
"Neutraliteit" in een wereld die in brand staat is geen onpartijdigheid — het is medeplichtigheid en comfortabele lafheid. Als je het grootste podium ter wereld hebt en ervoor kiest om over alles te zwijgen, is het enige wat je beschermt je eigen bankrekening.
3. De bevoorrechte "Safe Space" van miljonairs
Het is uiterst makkelijk voor een 60-jarige multimiljonair, die afgezonderd in zijn villa's leeft, om maatschappelijke en politieke problemen af te doen als "externe rotzooi" die we maar moeten vergeten. Voor de gewone man, die kromligt om een veel te duur concertkaartje te betalen, is politiek geen "agenda" of "entertainment", maar dagelijkse overleving.
Met de beschuldigende vinger zwaaien vanaf het podium van de Sphere in Las Vegas — een plek die het toppunt is van zielloos consumentisme — en inhoudsloze "liefde en harde muziek" verkopen, verandert metal van een protestkreet in een zielloos, gecensureerd product voor bedrijfsuitjes.
Metallica wijst politiek niet af omdat ze "pure muzikanten" zijn. Ze wijzen politiek af omdat ze inmiddels precies zijn geworden wat ze vroeger zo hard bestreden: het etablissement zelf.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου